Tegen een schapenhouder in Zuid-Holland liep al een strafrechtelijk traject. Het bedrijf stond ook al onder verscherpt toezicht en had eerder een last onder bestuursdwang gekregen. Toch greep de NVWA pas op 2 maart 2026 in en nam zij 85 schapen in bewaring, op een moment dat inspecteurs al vijf erg vermagerde en vervuilde schapen zonder voer aantroffen, terwijl in de wei een grotendeels drachtige groep liep waarvan een aantal dieren ernstig kreupel was. Ook zag een NVWA-dierenarts een ziek schaap dat meteen zorg nodig had. Dan is de vraag onvermijdelijk: hoe lang is wachten nog verantwoord, als het dierenwelzijn al zichtbaar tekortschiet?
De eerste verantwoordelijkheid ligt bij de houder. Wie dieren houdt, moet ze voeren, verzorgen en tijdig behandelen. Als dieren erg vermagerd raken, vervuild zijn, kreupel lopen en zelfs zonder voer staan, is de grens van basale dierzorg overschreden.
Maar daarmee is het verhaal niet af.
Want als een bedrijf al onder verscherpt toezicht staat, al een last onder bestuursdwang heeft gekregen en er zelfs al een strafrechtelijk traject loopt, dan blijft één vraag overeind: waarom moest het alsnog zover komen?
De NVWA liet zelf al zien dat bij grazersbedrijven onder verscherpt toezicht in 2024 maar liefst 68 procent van de herinspecties niet akkoord was. Dat is veelzeggend. Verscherpt toezicht betekent dus vooral dat een bedrijf als risicovol in beeld is. Niet dat de situatie al onder controle is.
Dat maakt deze zaak des te pijnlijker. Het systeem grijpt pas in als de situatie al is ontspoord en de dieren zichtbaar lijden.
Andere media namen het nieuws over, maar bleven meestal dicht bij het NVWA-bericht. Daarmee verdwijnt de kern uit beeld. Niet alleen wat deze houder fout deed, maar vooral waarom de ingreep zo laat kwam. Juist die vraag zou de branche moeten interesseren.
