De NVWA heeft een nieuw digitaal loket geopend. Dat wordt gebracht als modernisering en iets dat de voedselveiligheid ten goede komt. Maar als je goed leest, zie je al snel dat de verantwoordelijkheid én het werk bij het bedrijfsleven wordt neergelegd.
Sinds 10 maart 2026 moeten levensmiddelenbedrijven zich registreren via MijnNVWA. Dat geldt niet alleen voor nieuwe bedrijven. Ook bedrijven die al bekend zijn bij de NVWA moeten opnieuw door het systeem heen. Zelfs bedrijven met een erkenning worden in beginsel naar het portaal verwezen. Daarna volgt nog een jaarlijkse plicht: gegevens controleren en opnieuw bevestigen. De NVWA stuurt een herinneringsmail, maar de verantwoordelijkheid ligt bij de ondernemer.
Dat is de kern. De NVWA presenteert dit als een administratieve verbetering. In de praktijk wordt het onderhoud van het register bij bedrijven neergelegd.
De registratieplicht zelf is niet nieuw. Die volgt uit artikel 6 van Verordening (EG) nr. 852/2004. Een exploitant moet de bevoegde autoriteit informeren over elke inrichting onder zijn beheer, op de wijze die die autoriteit voorschrijft. Ook relevante wijzigingen moeten worden doorgegeven.
Maar, dat artikel zegt niet dat reeds bekende bedrijven per definitie opnieuw het hele digitale traject moeten doorlopen wanneer de toezichthouder een nieuw portaal opent. De wet verplicht registratie. De wet verplicht actualiteit. De wet schrijft niet dwingend voor dat de ondernemer opnieuw alles moet invoeren omdat de NVWA haar systeem anders heeft ingericht. Dat is een uitvoeringskeuze die dwingend opgelegd wordt.
De hoofdregel is breed. Producenten, opslagbedrijven, transporteurs, retailers, importeurs, groothandels en andere levensmiddelenbedrijven moeten zich registreren. Heeft een onderneming meerdere vestigingen, dan moeten die afzonderlijk worden geregistreerd. Ook bedrijven die al bekend zijn bij de NVWA vallen daar in beginsel onder.
Primaire producenten die alleen kleine hoeveelheden rechtstreeks aan de consument of lokale detailhandel leveren, hoeven zich in bepaalde gevallen niet te registreren. Exploitanten van slachthuizen vallen erbuiten. Bedrijven onder toezicht van het COKZ ook. Scholen en zorginstellingen die al onder DUO of IGJ vallen eveneens. Wie geen ondernemer is, bijvoorbeeld omdat hij maar een paar keer per jaar iets verkoopt op een vrijmarkt, hoeft zich volgens de NVWA niet te registreren.
De NVWA wil dat bedrijven hun gegevens ieder jaar nalopen en bevestigen. Dat klinkt overzichtelijk. Maar het roept een eenvoudige vraag op: wat doet de NVWA dan zelf nog met haar eigen overzicht?
De toezichthouder kent bedrijven uit inspecties, erkenningen, correspondentie, vestigingsgegevens en meldingen. Toch wordt het onderhoud van die basisinformatie ieder jaar teruggelegd bij de ondernemer. Dat is efficiënt voor de overheid. Voor bedrijven is het een terugkerende administratieve last erbij.
De NVWA motiveert dit met voedselveiligheid, traceerbaarheid en het sneller kunnen waarschuwen van bedrijven bij risico’s. Dat zijn legitieme doelen. Maar daarmee is nog niet gezegd dat deze route de enige of de beste is. Automatische migratie van bestaande gegevens was ook denkbaar geweest.
Wie nuchter naar deze regeling kijkt, ziet snel waar de winst zit. Niet in de eerste plaats op de werkvloer van bedrijven, maar bij de NVWA zelf.
Eén digitaal loket. Schonere bestanden. Actuelere gegevens. Minder interne versnippering. Makkelijker communiceren. Sneller kunnen zien of een bedrijf administratief in beeld is. En eenvoudiger handhaven. De NVWA zegt zelf dat tijdens inspecties wordt gecontroleerd of aan de registratievoorwaarden is voldaan en dat niet registreren kan leiden tot een waarschuwing of boete. Deze regeling maakt de positie van de toezichthouder dus sterker en overzichtelijker.
Voor ondernemers betekent deze regeling meer handelingen, meer afhankelijkheid van digitale loketten en meer risico op formele afwijkingen. Bij meerdere vestigingen loopt de administratieve last verder op. Het is weer een verplicht nummer naast alle andere regels, controles en registraties.
En waarom? De bedrijven zijn al bekend en zichtbaar. Ze zijn al bekend bij de NVWA. Toch moeten ze opnieuw gegevens aanleveren in een nieuw systeem, omdat dat systeem anders niet compleet is. Dat voelt als afschuiven.
Brancheorganisaties nemen de boodschap van de NVWA kritiekloos over. Registratie moet, dus regel het.
Juist hier had moeten worden gevraagd waarom reeds bekende bedrijven niet automatisch zijn overgezet. Juist hier had een branchegeluid verwacht mogen worden dat zegt: een actueel register is prima, maar ga zorgvuldig om met ondernemers die al volledig in beeld zijn.
Die scherpte ontbreekt. En dat is teleurstellend. Want steeds opnieuw wordt de regeldruk net iets verder aangedraaid, terwijl de collectieve reactie vaak beperkt blijft tot uitleg geven over hoe het moet. Niet tot de vraag of het ook anders had gekund.
Registratie van voedselbedrijven is niet uniek voor Nederland. Ook andere landen moeten zich houden aan de wettelijke meld- en registratiesystemen. Alleen Nederland kiest voor deze uitvoering die wel erg ver gaat. Waar elders de nadruk ligt op registratie bij de start en het doorgeven van wijzigingen, verlangt de NVWA nu dat ook reeds bekende bedrijven zich opnieuw via één centraal portaal registreren en hun gegevens jaarlijks bevestigen. Juist dat maakt deze aanpak extra bureaucratisch.
De discussie gaat dus niet over het nut van een actueel register. Maar om het feit dat de NVWA een legitieme wettelijke plicht gebruikt om een zware administratieve keuze volledig bij het bedrijfsleven neer te leggen.
Voedselveiligheid wordt vermengd met bestuursgemak. Daar zit irritatie en kritiek. En daar zouden brancheorganisaties zich veel steviger over mogen uitspreken.
Bron: https://www.nvwa.nl/actueel/nieuws/2026/03/10/levensmiddelenregistratie-voortaan-in-mijnnvwa?
