Op 9 december 2025 publiceerde de Volkskrant beelden (gemaakt door onderzoeksgroep Ongehoord) van misstanden bij verzamelcentra voor runderen en kalveren. De NVWA noemt de beelden “schokkend”.
De NVWA beschrijft wat er te zien is. Op één locatie is volgens de NVWA sprake van ernstige dierenmishandeling: een liggende koe die herhaaldelijk hard wordt geschopt, vervolgens langdurig wordt bewerkt met een veedrijfmiddel dat stroomstoten afgeeft, en uiteindelijk, terwijl het dier bij volle bewustzijn is, hangend aan de achterpoot wordt weggesleept. Daarnaast ziet de NVWA op de beelden dieren die “onnodig ruw en hard” worden behandeld.
Er loopt een strafrechtelijk onderzoek. Het originele beeldmateriaal is gevorderd. En NVWA zet “diverse wegen” in om tot passende maatregelen richting de betrokken bedrijven te komen.
De basisregels voor welzijn tijdens transport zijn niet nieuw en komen uit de EU, met Verordening (EG) 1/2005 als fundament. Dat raakt in de praktijk meer dan alleen de chauffeur. Verzamelcentra, handel en partijen die vervoer organiseren zitten in hetzelfde speelveld van plichten en keuzes.
Voor ondernemers is dit dus niet “collectieve schuld”. Het is wel ketenlogica: je bent verantwoordelijk voor wat je zelf doet, en je bent medeverantwoordelijk voor wat je blijft accepteren, faciliteren of wegcontracteren.
In Nederland lopen al langer trajecten die precies op dit soort dossiers inhaken.
In een openbare overheidsplanning staat verplicht cameratoezicht in slachthuizen en verzamelcentra al geagendeerd met mikpunt 1e kwartaal 2026. En op 10 december 2025 is een besluit gepubliceerd over een verbod op elektrische veedrijfmiddelen in de veehouderij.
Dat zijn aanvullende nationale instrumenten.
Dit dossier gaat over gedrag dat niet is toegestaan, en daar hoort aanspreken bij. Ook ketenbreed.
Praktisch betekent dat voor ondernemers vooral drie dingen. Heldere grenzen op de werkvloer die ook onder druk standhouden. Duidelijke afspraken met ketenpartners over wat er gebeurt bij incidenten en bij herhaling. Om te kunnen zien dat “zo doen we dat hier” geen slogan is maar een werkproces.
De beelden zijn smeuïg genoeg. De oplossing hoeft dat niet te zijn.
